Vahid Mustafayev: ANS yenidən fəaliyyət göstərəcək

BNA sürücülərin döyülməsindən narahatdır

DİN: Futbolçunun sərbəst buraxılması barədə yayılan məlumatlar yalandır

çərşənbə axşamı, 19 sentyabr 2017
TR EN RU

Menu

çərşənbə axşamı, 19 sentyabr 2017
EN TR RU

Yazarlar

Nazim Əkbərov

Mənfi düşüncənin xəcaləti

03.06.2017 15:35

Müsbət düşüncə çox mühümdür, insanın həm özünü rahatladır, həm də başqalarını narahat etməkdən uzaqlaşıdırır. Mənfi düşüncəyə klassik ədəbiyyatımızda İslam dinindən alınma sui-zənn, yəni mənfi, pis düşünmək deyilir. Bunun əksinə hüsnü-zənn, yəni gözəl düşünmək deyilir. Sui-zənn, yəni mənfi düşüncənin insanı nə qədər peşman edə biləcəyini bir hadisə ilə izah etməyə çalışacağam.

Keçən əsrin 90-cı illərinin ikinci yarısı idi. Rəhmətlik Heydər Əliyev yenidən hakimiyyətə qayıtmış, ölkəni dağıntılardan qurtarmağa çalışdığı o illər kimin yadındadır? Elektrik kəsintilərlə verilir, ölkədə hər şey qıt, nizam-intizam yox, fürsətçilər bu çətinliklərdən istifadə edərək əlinə keçəni mənimsəməyə çalışır. Ən ağırı, hər gün bir və ya bir neçə şəhid xəbərləri hələ də gəlir... Adamlar hövsələsiz, narahat yaşayır...

Belə bir zamanda Türkiyədən gəlib Bakının mərkəzi yerlərindən birində kitab, dəftər, qələm satılan mağaza açmış Mustafa adlı bir tanışım var idi. Hərdən o mağazadan alver etdiyim üçün Mustafa ilə yaxınlığımız var idi. Bir gün mənə bir hadisə danışdı. Dedi ki:

- Bir gün satıcılardan biri dedi ki, Mustafa bəy, bir nəfər var, hər axşam, təqribən saat yeddinin yarısında dükana gəlir, heç nə almır, piştaxtaların arasını bir-bir, sıra ilə gəzir, sonra da gəldiyi kimi çıxıb gedir. Bu, bəlkə, bir aydır davam edir. Bizə qəribə gəlir bu davranış...

Həmin satıcı oğlan cavan idi, yoxlamaq üçün digər satıcılardan da soruşdum. Hamısı eyni sözü dedi.Sözün düzü, mən də narahat oldum. Gördüyümüz iş açıq-aşkar, elə bir gizli işimiz yoxdur. O zaman bu adam niyə gəlir? Fikirləşdim ki, əgər bu adam dövlət orqanlarını təmsil edirsə, haqqı var. Bizim də dövlətə zərər verə biləcək bir işimiz olmadığına görə, əhəmiyyət verməyək, hərə öz işini görsün.

Amma maraq məni boğduğu üçün həmin axşam mən də piştaxtanın arxasına keçdim, həmin adam gələrsə, mənə göstərmələrini tələb etdim. Axşam həmin adam gəldi. Səliqə ilə geyinmiş, üzündən ziyalılıq yağan biri idi. Uşaqların dediyi kimi, mağazaya girib sıra ilə piştaxtaların qarşısından keçdi, vitrindəki mallardan daha çox satıcı uşaqlara baxdı, heç nə almadı və çıxıb getdi.

İndi gəl, narahat olma. Uşaqları sakitləşdirməyə çalışsam da, özüm narahat idim. İşin qəribəliyi, bu hal hələ də davam edirdi.

Bu hadisədən təqribən iki ay keçmişdi, köməkçim bir nəfərin mənimlə görüşmək istədiyini, gözlədiyini dedi. Mən dərhal, “Buyursun!”-deyib ayağa qalxdım, qonağı qarşılamağa hazırlaşdım.

İçəri girən adam kim olsa yaxşıdır? Həmin o müəmmalı müştəri! Mən, sözün düzü, narahat oldum, amma büruzə verməməyə çalışdım. Yer göstərdim, çay gətirdilər, içdik, ordan-burdan söhbət etdik. Amma həyəcanla onun mətləbə gəlib gəlişinin məqsədini açmasını gözləyirdim. O isə tələsmirdi, ordan-burdan, satdığımız məhsulların yüksək keyfiyyətindən-filan bəhs edirdi. Mənim yerimdə siz olsaydınız, necə olardınız? Bax, mən də eyni vəziyyətdə gözləyirdim.

Nəhayət, özünü Mahmud kimi təqdim edən bu adam mətləbə keçdi.

- Musatafa bəy,-dedi,-sizə bir söz deyim. Sizin bu satıcılarınız ki, var, bunlara görə hər gün işə yarım saat gecikirəm, bilirsiniz?

Mən təəccübləndim. Bizim uşaqlar bu adamla nə əlaqəsi var? Elə belə də dedim:

- Mahmud bəy, bizim uşaqlar nə edir ki? Sizi narahat edəcək bir şey edirlərsə, inanın, dərhal cəzalandıraram...

- Yooox,-deyə Mahmud bəy mənim həyəcanlandığımı görüb güldü, əlini yelləyərək məni sakitləşməyə dəvət etdi, -o mənada demədim. Məsələ burasındandır ki, bu cavan oğlanlar mənə müsbət enerji verirlər, mən də ona görə işə gecikirəm. Baxın, mən sizin bu dükanın qarşısındakı binada, dördüncü mərtəbədə yaşayıram. Hər səhər qalıxıb yuyunuram, çayımı içib çörəyimi yeyirəm, geyinib gəlib dayanıram pəncərənin qarşısında, sizin uşaqların gəlməsini gözləyirəm.

Mən maraqla onun nə deyəcəyini gözləyirdim.

- Saat doqquzun yarısında sizin uşaqlardan biri gəlib dayanır mağazanın qarşısında. Bir azdan ikinci işçi gəlir. Bunlar bir-birlərini elə təbəssümlə qarşılayır, bir-birlərinə elə sarılırlar ki, elə bil on ildir bir-birlərindən ayrı düşüblər. Sonra üçüncü oğlan gəlir. Yenə eyni təbəssümlə qarşılama, qucaqlaşma, mehriban söhbət... Gözləyirəm, sonuncu adam gəlib görüşəndən, dükanı açandan sonra mən də bu mənzərədən aldığım həzzlə gedirəm işə.

Bütün günü stres içərisində keçir işim. İşimin xarakteri belədir, gərgin işləyirik. İşdən çıxanda mütləq sizin bu dükana girirəm. Piştaxtaların arasını gəzə-gəzə bu uşaqların tərtəmiz, gülər üzlərinə baxıram. İnanırsınız, Mustafa bəy, bu gənclərin müştərilərlə nəzakətli, mədəni rəftarını, gülər üzlərini, mehriban baxışlarını seyr etdikdən sonra stresimi atıram, rahatlayıram, sonra evimə gedirəm.

Mahmud bəy sözünü bitirib çayını götürdü, içdi. Mən isə mat-mat ona baxır, utandığımdan ona nə deyəcəyimi düşünür, amma bir söz tapıb deyə bilmirdim. Bizim haqqımızda bu qədər müsbət düşünən bir adam haqqında mənfi düşündüyümə görə çox utanırdım.

Özümə söz verdim ki, bir daha insanlar haqqında mənfi düşünməyəcəyəm. O hadisədən iki ildən çox bir müddət keçməsinə baxmayaraq, hər gün bu hadisəni xatırlayır və hər gün xəcalətimdən peşman oluram.

Müəllifin fikirləri öz mövqeyini əks etdirir.

Oxundu: 714

© 2017 - NSPSOLUTIONS