Daxmalarda yaşayan məcburi köçkünlər...

Tramp etirazlara cavab verdi

"Yoxsa kimlərsə yenə qaz vurub, qazan dolduracaq, iqtisadiyyata isə faydası dəyməcəyək"

Bazar ertəsi, 23 yanvar 2017

Menu

Bazar ertəsi, 23 yanvar 2017

Yazarlar

Qvami Məhəbbətoğlu

İki təklif

20.01.2017 16:37

İndi hamı özünü savadlı, işbilən, üstəlik, müdrik göstərmək istəyir. Bu niyyətlə də bəzən elə şeylər deyirlər, yazırlar ki gəl görəsən. Yox, bu dəfə onlardan söz açmaq istmirəm. Sübut etmək istəyirəm ki, mən heç də onlardan geri qalmıram. Sadəcə, özümü reklam etmədiyimə görə məni tanıyan yoxdur. Bu yazımda iki maraqlı təkliflə çıxış etməklə bu utancaqlığıma son qoymaq istəyirəm.

Birinci təklifim bundan ibarətdir. Yox, qoy bu başdan ərz etməyim. Qalsın o başa. Bəli, indi əksəriyyət paytaxtdakı bu və ya digər muzeyin, kitabxananın harada yerləşdiyini bilmir (Mənə inamırsınıza, sorğu aparın, baxın). Bir tərəfdən onları qınamıram. Çünki mədəniyyət ocaqlarının bəzilərinin yerini axtarıb tapmaq, həqiqətən də, çox çətindir. Digər tərəfdən, kitabxananın, yaxud muzeyin olduğunu bildirən adi bir lövhənin olmaması bu məsələni daha da qəlizləşdirir. Bu mənada paytaxta nabələd adamın, tələbənin işi daha qəlizdir. Amma demək olar ki, hər kəs şəhərdəki bütün şadlıq saraylarının, yanacaqdoldurma məntəqələrinin yerlərini əzbərdən bilir. Odur ki, bir məkanı soruşan kimi deyirlər ki, bəs soruşduğunuz yer filan şadlıq sarayının, ya da yanacaqdoldurma məntəqəsinin yaxınlığındadır? Odur ki, təklif edirəm. Hə, deyəsən o başa gəlib çıxdım axı... Şəhərdəki bütün muzeylərin, yaxud kitabxanaların yaxınlığında şadlıq sarayları, yaxud yanacaqdoldurma məntəqələri inşa edilsin. Məhz bu yolla biz muzeylərimizi, həm də kitabxanalarımzı dilə-dişə sala bilərik. Güman etmirəm ki, bundan sonra kimsə onları tapa bilməməkdə çətinlik çəkə.

İkinci təklifim daha vacib bir problemlə - işsizliklə bağlıdır. Bundan da bir çıxış yolu var. Amma birdən-birə ərz edə bilmərəm. Nədən ki, onun da izahata bir qədər ehtiyacı var. Bəli, indi ölkədə o qədər adam işsizlikdən şikayətçidir ki... Neçə il idi ki, elə mənim özüm də işsiz idim. Bu müddətdə döymədiyim qapı, taqqıldatmadığım pəncərə, girmədiyim baca qalmadı. Di gəl, bir iş tapa bilmədim. Kimi dedi, yaşın çoxdur, cavanlar qala-qala səni işə götürə bilmərəm. Kimi dedi, bəs vaxtilə filan adamlarla çalışdığın üçün səni yaxına buraxa bilmərəm. Kimi dedi... Xülasə, hərə bir şey uydurdu. Hər dəfə geri qayıdanda evdəkilər soruşurdular ki, nə oldu, bir iş tapa bildinmi? Mən də günahkar kimi başımı qaldırmadan "yox" cavabı verirdim. Digər sualları da birtəhər cavablandırmağa çalışırdım. Amma nə gizlədim, hər gün belə çətin imtahan verəndə, o biri dünyanı görüb qayıdırdım. Evdə də imkansızlıq ucbatından o qədər çətinliklər, narahatlıqlar baş qaldırmışdı ki... Mən də bir söz deyə bilmirdim... Güman edirdim ki, bu gün sabah bir işin qulpundan yapışaram. Amma o qədər bu gün, sabahlar məni yola saldı ki...

Günlərin bir günü yenə iş dalınca gedərkən yaxınlaşdığım müəssisənin yaxınlığındakı lövhədə yazılmış "Müvəqqəti narahatlığa görə üzr istəyirik" sözləri diqqətimi cəlb etdi. İnandırım sizi, bu sözlər məni necə ovsunladısa, gedəcəyim ünvanı belə unutdum. Handan-hana ayılandan sonra özümü evə çatdırıb: "Müvəqqəti işsizliyə görə üzr istəyirəm" sözlərini yazıb evdəkilərin hamısının görə biləcəyi bir yerdən asdım. O gündən məni evdəkilərdən kimsə işsizliklə bağlı bir daha sorğu-suala tutmadı... Çünki hər kəs yaxşı bilirdi ki, belə müvəqqətilər artıq bizdə brendə çevrilib.

Bir də təklif edirəm ki, qoy bütün müəssisələrin qarşısından da belə bir lövhə asılsın: "Müvəqqəti işsizliyə görə üzr istəyirik". Onda, məncə, işaxtaranlar da öz işlərini bilərlər.

Müəllifin fikirləri öz mövqeyini əks etdirir.

Oxundu: 312

© 2017 - NSPSOLUTIONS